Lista startowa.

Nr.1. Eugen Schäfer (D) / Alfred Giraud (F) – BMW 700.

Nr.2. Andre Bouvet / Michel Douille (F) – BMW 700.

Nr.3. Jean Georges Branche / “Lakess” (F) – Fiat Abarth 1000.

Nr.4. Jean Marie Ellien / “Tommy Franklin” (F) – Renault Dauphine.

Nr.5. Erik Carlsson / Gunnar Palm (S) – Saab 96 Sport.

Nr.6. Pat Moss Carlsson (GB) / Elizabeth Nyström – Saab 96 Sport.

Nr.7. Julien Vernaeve / Jacky Ickx (B) – Morris Mini Cooper S.

Nr.8. Pauline Mayman / Valerie Domleo Morley (GB) – Morris Mini Cooper S 970.

Nr.9. Bill Shepherd / John Gott (GB) – Mini Cooper S.

Nr.10. Jean Pierre Aicard / “Charo” (F) – Austin Cooper.

Nr.11. Tom Warburton / Terry Harrison (GB) – Austin Cooper S.

Nr.12. David Friswell / John Davenport (GB) – BMC Cooper.

Nr.14. Charles Kimber / Michael Goddard (GB) – Austin Cooper S.

Nr.16. Louis Vincent / Guy Lacreusette (F) – Morris Cooper.

Nr.17. Robert Palacci / “Steeve” (F) – Morris Cooper.

Nr.18. Paddy Hopkirk / Henry Liddon (GB) – Morris Mini Cooper S 1275.

Nr.19. Timo Makinen (SF) / Patrick Vanson (F) – Morris Mini Cooper S 1275.

Nr.21. Francis Thomas / Jean Claude Gamet (F) – Austin Cooper.

Nr.22. Patricia Ann Ozanne / Pat Smith (GB) – Ford Cortina GT.

Nr.23. Fernand Masoero / Jean Maurin (F) – Alfa Romeo Giulia Ti.

Nr.24. Geoffrey Mobbs / Reg Exon (GB) – Ford Cortina GT.

Nr.26. Henry Taylor / Brian Meria (GB) – Ford Cortina GT.

Nr.27. Joachim Springer / Arthur Blank (D) – Ford Cortina GT.

Nr.28. David Seigle Morris / Tony Nash (GB) – Ford Cortina GT.

Nr.29. Vic Elford / David Stone (GB) – Ford Cortina GT.

Nr.30. Esko Keinänen / Anssi Järvi (SF) – Ford Cortina GT.

Nr.31. Serge Gayte / Philippe Gayte (F) – Alfa Romeo.

Nr.33. Nöel Labaune / David Jourdan (F) – Alfa Romeo.

Nr.34. George Syder / Frank Herwin (GB) – Ford Cortina GT.

Nr.36. Yvan Jamotte / Jacques Quentin (F) – Alfa Romeo Giulia.

Nr.37. Rene Trautmann / Alexis Chabert (F) – Lancia Flavia coupe.

Nr.38. Claude Rubbiolo / Gabriel Fossati (F) – Citroen DS 19.

Nr.39. Jean Claude Ogier / Lucette Pointet (F) – Citroen DS 19.

Nr.40. Klaus Reichel / Rainer Strunz (D) – BMW 1800.

Nr.41. Jean Francois Piot / Johnny Servoz Gavin (F) – Citroen DS 19.

Nr.42. Lucien Bianchi / “Vic” (B) – Citroen DS 19.

Nr.43. Peter Riley / Ann Wisdom Riley (GB) – Rover 2000.

Nr.44. Roger Clark / Johnstone Syer (GB) – Rover 2000.

Nr.45. Claudine Bouchet / “Marie Claude Beaumont” (F) -  Lancia Flavia coupe.

Nr.46. Paul Coltelloni / Henri “Ido” Marang (F) – Citroen DS 19.

Nr.47. Guy Verrier / Jean Paul Joly (F) – Citroen DS 19.

Nr.48. Hugues Hazard / Andre Bouly (F) – Lancia Flavia Sport Zagato.

Nr.53. Henri Greder / Martial Delalande (F) – Ford Falcon Sprint.

Nr.59. Margeret Lowrey MacKenzie / Joe Lowrey (GB) – Mini Cooper.

Nr.60. Roger Campuzan / Jacques Ferrand (F) – Renault 8 Major.

Nr.64. Claude Laurent / Jacques Marche (F) – DKW AU 1000 S.

Nr.68. John Evans / Rodney Spokes (GB) – Austin Cooper S.

Nr.69. Valerie Pirie / Wendie Hilton (GB) – Triumph Spitfire.

Nr.70. Rauno Aaltonen (SF) / Tony Ambrose (GB) – Austin Mini Cooper S 1275.

Nr.71. Terry Hunter (GB) / Patrick Lier (CH) – Triumph Spitfire.

Nr.72. Jean Jacques Thuner / John Gretener (CH) – Triumph Spitfire.

Nr.73. John Wadsworth / Allan Cooke (GB) – Morris Mini Cooper S.

Nr.74. Norman Harvey / John Brown (GB) – Morris Cooper.

Nr.75. Roy Fidler / Don Grimshaw (GB) – Triumph Spitfire.

Nr.76. Denis Pratt / Anthony Wells (GB) – Austin Cooper.

Nr.77. Gerard Larrousse / Eliane Mondolini (F) – Renault 8 Gordini 1100.

Nr.78. Jacques Reynaud / Jean Casale (F) – Alpine Renault A 110.

Nr.79. Paul Easter / Desmond Thompson (GB) – Morris Cooper.

Nr.80. Georges Buzzi / Pierre Papazian (F) – Alfa Romeo.

Nr.82. Therese Mahieuw / Ginette Derolland (F) – Alfa Romeo.

Nr.83. Jean Rolland / Gabriel Augias (F) – Alfa Romeo Giulia TZ.

Nr.84. Michael Donegan / Jeremy Denny (GB) – Ford Cortina GT.

Nr.86. Leo Bertorelli / Irving (GB) – Triumph TR4.

Nr.87. Jacques Rey / Jean Pierre Hanrioud (F) – Porsche 904 Carrera GTS.

Nr.89. Eugen Böhringer / Klaus Kaiser (D) – Mercedes Benz 230 SL.

Nr.90. Hans Joachim Walter / Wilfried Gass (D) – Porsche 904 Carrera GTS.

Nr.91. Kenneth James / Mike Hughes (GB) – Rover 2000.

Nr.92. Günther Klass / Rolf Wütherich (D) – Porsche 904 Carrera GTS.

Nr.93. Anne Hall (GB) / Denise McCluggage (USA) – Rover 2000.

Nr.94. Christian Poirot / Claude Marbaque (F) – Porsche 904 Carrera GTS.

Nr.95. Donald Jude Morley / Erle Morley Godfrey (GB) – Austin Healey 3000.

Nr.96. Jacques Lanners / Francois Ornstein (F) – Ferrari 250 GT.

Nr.97. Peter Moon / Mike Wood (GB) – Austin Healey.

Ginette Devolland.

Margaret Mackenzie i Joseph Lowrey – Morris Mini Cooper.

Jean Rolland i Gabriel Augias – Alfa Romeo TZ.

Vic Elford i David Stone – Ford Cortina GT.

Terry Hunter i Patrick Lier – Triumph Spitfire.

Rene Trautman i Alexis Chabert – Lancia Flavia coupe.

Jean Rolland i Gabriel Augias – Alfa Romeo TZ.

Jean Marie Ellen i Tommy Franklin – Renault Dauphine.

David Seigle Morris i Tony Nash – Ford Cortina GT.

Erik Carlsson i Gunnar Palm – Saab 96.

C.Rubiolo i G.Fossati – Citroen DS 19.

Roger Clark i Johnstone Syer – Rover 2000.

Jacques Lanners i Francois Ornstein – Ferrari 250 GT.

Rauno Aaltonen i Tony Ambrose – Austin Mini Cooper S 1275.

Claude Laurent i Jacques Marche – DKW AU 1000 S.

Eugen Bohringer i Klaus Kaiser – Mercedes Benz 230 SL.

Jean Claude Ogier i Lucette Pointet – Citroen DS 19.

Erik Carlsson i Gunnar Palm – Saab 96.

Patricia Ann Ozanne i Pat Smith – Ford Cortina GT.

Dan Morley i Erle Morley – Austin Healey 3000.

Kenneth James i Mike Hughes – Rover 2000.

Vic Elford i David Stone – Ford Cortina GT.

John Wadsworth i Allan Cooke – Morris Mini Cooper S.

Jean Rolland i Gabriel Augias – Alfa Romeo TZ.

Claudine Trautmann i Marie Claude Beaumont – Lancia Flavia coupe.

Günther Klass i Rolf Wütherich – Porsche 904 Carrera GTS.

Dan Morley i Erle Morley – Austin Healey 3000.

Jean Rolland i Gabriel Augias – Alfa Romeo TZ

Therese Mahieuw i Ginette Derolland – Alfa Romeo.

Ekipa Rovera w trakcie serwisu.

Christian Poirot i Claude Marbaque – Porsche 904 Carrera GTS.

John Wadsworth i Allan Cooke – Morris Mini Cooper S.

Erik Carlsson i Gunnar Palm – Saab 96.

Jean Rolland i Gabriel Augias – Alfa Romeo TZ.

Jean Georges Branche i “Lakess” – Fiat Abarth 1000.

Pauline Mayman i Valerie Domleo Morley – Morris Mini Cooper S 970.

Tom Warburton i Terry Harrison – Austin Cooper S.

Charles Kimber i Michael Goddard – Austin Cooper S.

Robert Palacci i “Steeve” – Morris Cooper.

Paddy Hopkirk i Henry Liddon – Morris Mini Cooper S 1275.

Henry Taylor i Brian Meria – Ford Cortina GT.

Joachim Springer i Arthur Blank – Ford Cortina GT.

David Seigle Morris i Tony Nash – Ford Cortina GT.

Serge Gayte i Philippe Gayte – Alfa Romeo Giulia

Claude Rubbiolo i Gabriel Fossati – Citroen DS 19.

Peter Riley i Ann Wisdom Riley – Rover 2000.

Margeret Lowrey MacKenzie i Joe Lowrey – Mini Cooper.

Donald Jude Morley i Erle Morley Godfrey – Austin Healey 3000.

Vic Elford i David Stone – Ford Cortina GT.

Jean Georges Branche i “Lakess” – Fiat Abarth 1000.

Günther Klass i Rolf Wütherich – Porsche 904 Carrera GTS.

David Seigle Morris i Tony Nash – Ford Cortina GT.

Lucien Bianchi i “Vic” – Citroen DS 19.

Vic Elford i David Stone – Ford Cortina GT.

Fernand Masoero i Jean Maurin – Alfa Romeo Giulia Ti.

Jean Rolland i Gabriel Augias – Alfa Romeo TZ.

Terry Hunter i Patrick Lier – Triumph Spitfire.

Claudine Trautmann i Marie Claude Beaumont – Lancia Flavia coupe.

Jean Claude Ogier i Lucette Pointet – Citroen DS 19.

Jean Rolland i Gabriel Augias – Alfa Romeo TZ.

Gerard Larrousse i Eliane Mondolini – Renault 8 Gordini 1100.

Jacques Rey i Jean Pierre Hanrioud – Porsche 904 Carrera GTS.

Paddy Hopkirk i Henry Liddon – Mini Cooper S.

Jean Rolland i Gabriel Augias – Alfa Romeo TZ.

Jacques Lanners i Francois Ornstein – Ferrari 250 GT.

Roger Clark i Johnstone Syer – Rover 2000.

Jacques Rey i Jean Pierre Hanrioud – Porsche 904 Carrera GTS.

Donald Jude Morley i Erle Morley Godfrey – Austin Healey 3000.

Vic Elford i David Stone – Ford Cortina GT.

Hugues Hazard i Andre Bouly – Lancia Flavia Sport Zagato.

Claude Laurent i Jacques Marche – DKW AU 1000 S.

Donald Jude Morley i Erle Morley Godfrey – Austin Healey 3000.

Peter Riley i Ann Wisdom Riley – Rover 2000.

Erik Carlsson i Gunnar Palm – Saab 96.

Eugen Bohringer i K.Kaiser – Mercedes Benz 230 SL.

Jacques Rey i Jean Pierre Hanrioud – Porsche 904 Carrera GTS.

Terry Hunter i Patrick Lier – Triumph Spitfire.

Vic Elford i David Stone – Ford Cortina GT.

Serge Gayte i Philippe Gayte – Alfa Romeo Giulia.

Erik Carlsson i Gunnar Palm – Saab 96.

Jean Rolland i Gabriel Augias – Alfa Romeo TZ.

Pauline Mayman i Val Dolmeo – Mini Cooper S.

Jacques Rey i Jean Pierre Hanrioud – Porsche 904 Carrera GTS.

Roger Clark i Johnstone Syer – Rover 2000.

Serge Gayte i Philippe Gayte – Alfa Romeo Giulia.

Yvan Jamotte i Jacques Quentin – Alfa Romeo Giulia.

Peter Riley i Ann Wisdom Riley – Rover 2000.

Guy Verrier i Jean Paul Joly – Citroen DS 19

Christian Poirot i Claude Marbaque – Porsche 904 Carrera GTS.

Yvan Jamotte i Jacques Quentin – Alfa Romeo Giulia.

Lucien Bianchi i “Vic” – Citroen DS 19.

Choć sukces Jeana Rollanda i Gabriela Augiasa w Alfa Romeo biorącym udział w tym wydarzeniu dowiódł błędności ogólnej zasady, należy przyznać, że start w Coupe des Alpes tylko jednym samochodem był ryzykownym przedsięwzięciem dla producenta (lub jego przedstawiciela we Francji). Doprowadziło to do niechlubnego końca Mercedesa, Lancię, Renault, Forda-France i DKW. Trzy samochody to minimum, poniżej którego jazda jest niebezpieczna, a nawet wtedy wszystkie trzy załogi muszą być w równym stopniu zdolne do kończenia rajdu bez kary. W tym przypadku sprytne pozowanie nie wchodzi w grę: tylko ci, którzy nie otrzymali kary, otrzymują na mecie Puchar Alp, co producent z zyskiem umieści w swoim rekordzie.

Drugi wielki zwycięzca w kategorii Touring, Ford, znakomicie zademonstrował przydatność posiadania rezerwowego lidera: Vic Elford i David Stone zdołali przejąć stery od walczącego o zwycięstwo Seigle’a Morrisa i Tony’ego Nasha na czele klasyfikacji, ponieważ im również udało się uniknąć kar za kierownicą Cortiny GT.

Wyjątkowe samochody i kierowcy nie zawsze są odporni na awarie, tym bardziej należy zachować ostrożność. Powinniśmy być ostrożni, gdy pojawiają się jakiekolwiek wątpliwości co do wytrzymałości samochodu poddanego na przejazd 3400 km górskich dróg: Ford-Dagenham to rozumiał i to pozwoliło mu zwyciężyć. Podczas gdy Cortina GT (z silnikiem górnozaworowym o pojemności 1500 cm) wygrała, wykazując się ogromnym potencjałem, wygrywając zarówno klasyfikację Scratch, jak i index w kategorii Grand Touring, podobnie jak Alfa Romeo Tubolare, jesteśmy mniej przekonani co do jej wytrzymałości w wersji rajdowej. Jej możliwości, jak już wspomnieliśmy, są zdumiewające, a czasy osiągnięte na poszczególnych etapach to potwierdzają. Jednak tylko jeden z sześciu oficjalnie zgłoszonych samochodów ukończył rajd.

Ciągły wzrost mocy, a nawet pojemności skokowej silnika, począwszy od bloków, które i tak były często przewymiarowane, nie pozbawiony był wad, a Coopery BMC również napotkały pewne problemy, głównie w przypadku samochodów, które pozostały w kategorii Touring. Puchar Producentów nagrodził jednak BMC za jego wysiłek, niemal tak znaczący jak Forda, szczególnie w zakresie pomocy drogowej udzielanej załogom; oficjalnie wygrał Puchar Producentów.

Współczesne rajdy to prawdziwe pola bitwy, gdzie samochody są stale monitorowane przez serwisy i pojazdy, które przy najmniejszym sygnale awarii są w stanie dokonać poważnych napraw, jeśli zawodnikowi uda się wypracować wystarczającą przewagę. Powszechna jest wymiana elementów zawieszenia, łożysk, naprawa osi, uszczelnienia wycieku oleju w misce olejowej, a nawet wymiana sprzęgła między punktami kontrolnymi. Wymaga to jednak od kierowcy odpowiedniego czasu na trasie; pozwalają na to jedynie długie, płaskie odcinki specjalne. Właśnie po to, aby ograniczyć tę zewnętrzną pomoc, organizatorzy co roku skracają odcinki, umieszczając punkty kontroli czasu bliżej siebie, uniemożliwiając w ten sposób zawodnikom start z przewagą i ograniczając możliwości przeprowadzenia poważnych napraw.

Mimo znacznych środków zaangażowanych przez producentów, zwłaszcza brytyjskich, przepisy okazały się zbyt surowe i na mecie 25 edycji Coupe des Alpes zniknęły dwie trzecie samochodów.

Siedemdziesięciu sześciu zawodników stawiło się na punkcie startowym ustawionym na nabrzeżach Starego Portu w Marsylii. Jedyny incydent spowodowany był obecnością trzech Fordów Falcon 64 zgłoszonych przez Ford International, pomimo zawieszonej homologacji samochodów. Zawieszenie homologacji dotyczy samochodów produkcji 1964r. Kierowcami ich były załogi: Ljungfeldt-Sager, Procter-Conan i Harper-Kempley. Organizatorzy którzy poinformowali zawodników o konieczności przedstawienia certyfikatu homologacyjnego, aby móc wystartować w rajdzie, są zmuszeni odmówić im zgody na udział, ponieważ Międzynarodowa Komisja Sportowa nie podjęła jeszcze nowej decyzji.

Wśród siedemdziesięciu trzech pozostałych zawodników, znaczącą obecność ma Wielka Brytania z zespołem Ford Cortina GT, w którym jako główni kierowcy znajdują się Henry Taylor, Geoffrey Mabbs, David Seigle Morris, Vic Elford, Esko Keinanen, Par Ozanne; samochody BMC Cooper S są nie mniej dobrze wyposażone: są podzielone na dwie kategorie Touring i Grand Touring, w pierwszej Hopkirk i Makinen, a w drugiej Rauno Aaltonen. BMC  przygotowało również Austina Healey 3 litry dla braci Donalda i Erle Morley, którzy o włos przegapili Złoty Puchar w zeszłym roku, urywając półoś na starcie Col d’Allos przed samą metą. W British Core z zainteresowanie śledzono również udział czterech zespołów samochodów Rover z silnikiem 1-litrowym; dwa zgłoszono w kategorii Touring z Peterem i Ann Riley oraz Clark / Syer, a dwa w kategorii Grand Touring z Jamesem Hughesem i Ann Hall Denise Mc Luggage. Cztery Triumphy Spitfire przetrwały burzę ognia, ale tylko jeden dotrze do mety. Z wyjątkiem Porsche, które ma cztery samochody (w tym trzy modele 904 GTS) nadzorowane przez Huschkego von Hansteina, dyrektora wyścigowego firmy ze Stuttgartu. Konkurencja producentów z kontynentu była słabiej wyposażona; a raczej ich taktyka była inna. Ford France miał tylko jednego Falcona 6 z Henrim Grederem i Martialem Delalande. Mercedes mógł liczyć jedynie na 230 SL Eugena Bohringera i Klausa Kaisera, a Lancia rywalizowała w tym Pucharze o złoty medal z Rene Trautmann /Chabert i Puchar Kobiet z Claudine Bouchet / Beaumont. Saab wystawił swój znakomity duet: Carlsson / Palm i Pat Moss / Elisa Beth Nystrom. Alfa Romeo moała tylko jedną Giulię w kategorii Grand Touring. W wyścigu Tubolare 1600 prowadzili Jean Rolland i Gabriel Augias, natomiast TI powierzono Fernandowi Masoero, który cierpiał na złamanie rzepki. Jean Maurin, Therese Mahieux i Ginette Derolland również ścigały się Alfami Romeo Ti Super które startowały w kategorii Grand Touring, gdzie rywalizacja wśród kobiet była mniej zacięta. Citroen miał sześć samochodów, w tym cztery fabryczne: JC Ogier, Lucette Pointet, J.F.Piot / Francois Servoz, Lucien Bianchi, Guy Verrier, Paul Coltelloni / Ido Marang i Claude Rubbiolo / Gabriel Fossati w DS. 19. Renault, oczekując na październikową premierę modelu R8 Gordini i homologację w kategorii Touring przed oficjalnym powrotem do rajdów drogowych, nieoficjalnie zgłosiło jeden z ostatnich prototypów tego samochodu dla Gerrarda Laroussa i Elianie Mondolini. Samochód został zakwalifikowany do kategorii Grand Touring; jest to model Major, wyposażony w silnik z półkolistą głowicą o pojemności 1108 cm³, z dwoma gaźnikami oraz w standardowe hamulce ze wspomaganiem i tylne zawieszenie z czterema amortyzatorami. Aby poprawić chłodzenie oleju w skrzyni korbowej, między wlotem powietrza a chłodnicą wody zamontowano miedzianą wężownicę.

Podczas gdy w tym Międzynarodowym Rajdzie Górskim, organizowanym przez Stowarzyszenie Sportowe Automobilklubu Marsylia-Prowansja przy wsparciu Esso i gazety Auto-Journal, tylko zawodnicy którzy nie mają punktów karnych otrzymują Puchar Alp. Klasyfikacje nadal obowiązują w kategoriach Touring i Grand Touring. Aby zwiększyć szanse samochodów o mniejszej pojemności skokowej, które walczą z mocniejszymi rywalami w zawodach, regulamin przewidział w ym roku klasyfikację opartą na indeksie podwajającym klasyfikację ogólną. Saaby i BMC-Cooper miały więc szansę na zwycięstwo w klasyfikacji generalnej.

25 edycja Coupe des Alpes, rozgrywana od 22-27 czerwca na trasie 3379 km. Składała się z trzech etapów: Marsylia-Cannes (968 km), Cannes-Chamonix (1239 km) i Chamonix-Monte Carlo (1172 km). Podczas każdego z tych trzech etapów zawodnicy musieli spędzić noc na trasie.

Już na samym starcie, na wymagającym etapie Pont des Tompines-La Cascade, który obejmował podjazd do Sainte-Baume (usunięty z klasyfikacji), Rene Trautmann dwukrotnie przebijał opony. Trautman złapał trzecią gumę przed Mont Ventoux i był zmuszony się wycofać. Dwa nieoficjalne Fordy Cortina brały udział w wypadkach, ale ich kierowcy Syder i Donnegan Denny uniknęli obrażeń. Bracia Gayte, jadący Alfą Romeo Ti, mieli problemy z zapłonem i zostali ukarani na wymagającym etapie Le Logis Neuf-Mimer, który również spowodował pewne zamieszanie w peletonie. Julien Vernacve i Jacky Ickx (Morris Cooper) przejechali bez szwanku, ale zostali zmuszeni do wycofania się, a Ann Hall prowadząca Rovera 2000, została zatrzymana przez awarię pompy oleju. Na tym mierzonym odcinku Logs Nauf, najszybsi w kategorii Touring okazali się Paddy Hopkirk (Mini Cooper S) z czasem 9’40”, Vic Elford (Ford Cortina GT) z czasem 9’44”, Makinen (Cooper) i Mabbs (Ford Cortina GT) z czasem 9’45”, Henri Greder (Ford Falcon) osiągnął czas 9’49”, Bianchi w ulepszonym Citroenie DS. 9’52”, Trautmann 9’56”. W kategorii Grand Touring nadal dominowały Mini-Coopery. Aaltonen uzyskał czas 9’30”, podczas gdy Bohringer (Mercedes 230 SL) nie mógł osiągnąć czasu lepszego niż 9’34”, Walter (Porsche Carrera) 9’08”, Jean Rolland (Alfa Romeo) 9’44”, a Klass (Porsche 904 GTS) 9’45”.

Odcinki czasowe następują szybko i gęsto, a kary spływają strumieniami, szczególnie na odcinku La Bastide Jourdan-Cereste. Jeteśmy zaledwie dwieście kilometrów od startu, a po tym etapie pozostanie tylko 22 zawodników bez kar. Ten odcinek czasowy wywołał również liczne protesty na mecie w Cannes, do tego stopnia, że publikacja wstępnej klasyfikacji będzie musiała zostać przesunięta. Co prawda, regulamin przewidywał 15 kilometrowy etap, ale dokładna lokalizacja punktu kontroli mety nie została podana i w rzeczywistości ten odcinek był znacznie dłuższy niż oczekiwano. Jest to powszechna praktyka w rajdach, ale ponieważ nie wszyscy zawodnicy mają możliwość pełnego ozpoznania trasy, w przyszłości konieczne będzie precyzyjne wskazanie punktów kontrolnych na starcie i mecie, aby dokładne sprawdzenie rzeczywistych odległości było możliwe po prostu poprzez odczytanie szczegółowej mapy. Dziewięć samochodów, które nie zostały ukarane w kategorii Touring, to: dwaj Cooperowie, Pat i Eric w swoich Saabach, dwa Coopery Hopkirka i Makinena, cztery Fordy Cortina (Taylor, Seigle Morris, Elford i Keinanen) oraz Falcon Gredera. Paddy Hopkirk ponownie był najszybszy z czasem 14’22”3, wyprzedzając Henry’ego Taylora w Fordzie z czasem 14’42”, Elford (14’49”3) został wyprzedzony przez Makinena (14’46”), ale finiszował przed Keinanenem (14’52”3) i Grederem (14’53”2). Wszystkie cztery Citroeny zespołu PIE zostały ukarane minutą, podobnie jak Citroen Coltelloniego. Rovery również otrzymały karę jednej minuty. To samo dotyczyło Fernanda Mascero i Claudine Boucher.

Aaltonen pozostaje najszybszy w kategorii Grand Touring; uzyskał czas 14’12”, wyprzedzając Morleya (Austin Healey) a czasem 14’32”, Jeana Rollanda (Alfa Romeo) z czasem 14’41”5, Gunthera Klassa (Porsche) 14’46” oraz Hansa Waltera (Porsche) 14’46”. Pozostali kierowcy którzy nie zostali ukarani w kategorii GT, to Wadsworth i Harvey (Mini-Cooper), Hunter, Fidler i Thuner (Triumph Sprite), Rey (Porsche), Bohringer (Mercedes) i Moon (Austin-Healey).

Kolejna konkurencja klasyfikacyjna odbyła się na Mont Ventoux, a jej wyniki posłużą do oddzielenia na mecie tych, którzy nie zostali ukarani. W trakcie podjazdu pod górę silnik Patt Moss ulega awarii i zawodniczka musi się wycofać. Młody Niemiec Gunther Klass, jeden z najbardziej obiecujących talentów zza Renu, przypuścił atak na Mont Ventoux i osiągnął zdecydowanie najlepszy czas. W kategorii Touring najszybszy był Henri Greder. W obozie Mini-Cooper, Aaltonen w GT osiągnął czas 14’31”, a Makinen 14’57”6 w Touring. Jean Jacques Thuner w swoim Triumph Spitfire osiągnął przyzwoity czas 14’47”2. Claudine Bouchet w swojej Lancii osiągnęła czas 14’44”. Ogier najszybszy w swoim Citroenie miał czas 15’47”, a Lucien Bianchi 15’51”. Larrousse w specjalnym Renault osiągnął tylko 16’24”, co nie jest imponujące, ale samochód nie spisywał się najlepiej, gaźnik i hamulce sprawiały problemy kierowcy.

O świcie, zbiegającym się ze startem podjazdu na Mont Ventoux, upał dotarł do karawany Coupe des Alpes. Silniki ucierpiały równie mocno, co kierowcy, a Jean Rolland martwił się, ponieważ jego Alfa Romeo nie miała wentylatora i stale pracowała na granicy swoich możliwości. Zawodnicy mieli jeszcze do pokonania trzy odcinki czasowe przed zmierzeniem się z Col de la Coyolle, drugim etapem kwalifikacyjnym rundy. Kilka załóg wycofało się przed dotarciem do Entrevaux. Jean Marie Ellien i Tomy Franklin, których silniki zatarły się w ich 1093, zostali wyeliminowani, podobnie jak Mabbs-Exon w swojej Cortinie po zlamaniu zawieszenia i wypadku. BMW 1800 Klausa Reichela i Reinera Strunza również zniknęło z wyników. Henri Greder, który złamał mocowanie amortyzatora, miał poważne problemy na  odcinkach specjalnych poprzedzających kontrolę czasu w Entrevaux. Nie mogąc naprawić obu uszkodzonych mocowań, wycofał się. Dla Rene Trautmana i Henriego Gredera, którzy walczyli o tytuł Mistrza Francji, ten Puchar Alp zakończył się niestety porażką. Labaume i David, którzy mieli wypadek na trasie odcinka Arrignosc, nadal prowadzą Alfę Romeo Ti, która jest w opłakanym stanie.

Kolejny incydent na punkcie kontroli czasu w Fours. Na mecie 129-kilometrowego etapu który zawodnicy mieli do pokonania. Część wykorzystała sytuację, aby przeprowadzić gruntowny remont swoich samochodów przed kolejnymi podjazdami na przełęcze Cayolle i Valberg. Wielu straciło czas w Entrevaux, a ponieważ etap jest o kilka kilometrów dłuższy niż planowano, wciąż jest więcej karnych punktów. To frustrujące!

Keinanen – Jarvi, fińska załoga Forda wycofała się po awarii uszczelki pod głowicą, po spędzeniu poranka na pracach serwisowych.

Na podjeździe Col de la Cayolle, drugim podjeździe klasyfikacyjnym etapu, Gunther Klass ponownie uzyskał najszybszy czas, ale tuż za nim znalazł się Jean Bollard. W Tograme rywalizacja Forda z BMC trwała w najlepsze, ale o ile Hopkirk wykazał się imponującą regularnością, o tyle w Fordzie liderzy często zamieniali się miejscami, a każdy z nich zaliczył rozczarowujący występ. Claudine Boucher osiągnęła najlepszy czas 11’32”. Za nią Ogier z czasem 11’37”. Larrousse poprawił swój raczej skromny wynik na Ventoux pokonując Cayolle z czasem 11’51”.4, podczas gdy Therese Mahieux wyprzedziła go z czasem 11’48”2. Rovery były dość daleko w tyle z czasem 12’21”. Fakt, trzeba przyznać że bardzo miękkie zawieszenie nie służyło im szczególnie, zmuszając kierowców do pokonywania zakrętów z niewielką prędkością. Tuż po wyścigu w Cayolle Eugen Bohringer zderzył się z samochodem i musiał się wycofać. Podobny los spotkał Jeana Jacquesa Thunera w jego Triumph Spitfire, który również zderzył się i innym kierowcą.

Col de Valberg został wybrany jako trzeci podjazd w rankingu. Dobre czasy odnotowali: Aaltonen na Morris-Cooper w GT (7’21”2), Claudine Boucher (7’43”2) i Larrousse (7’52”3). Trzy Citroeny Piota, Ogiera i Bianchiego plasują się pomiędzy 7’36”1 a 7’54”2. Raynaud-Casale w swoim Alpine wycofał się, a na punkcie kontrolnym w Beuil Hazard-Bouly (Lancia) również wycofał się po awarii silnika. Na kolejnym etapie pomiarowym Timo Makinen i Patrick Vanson zostali z kolei wykluczeni z rajdu z powodu problemów mechanicznych. Zespół BMC ogarnęła lekka panika, ponieważ Paddy Hopkirk, który wykorzystał 89-kilometrowy etap między odcinkiem pomiarowym Sigale-Les Quatre Chemins, aby zmienić opony, został ukarany czterema minutami kary. Puchar Alp dla niego praktycznie skończony, a Fordy miały wolną drogę w kategorii Touring, gdzie tylko Eric Carlsson mógł im zagrozić. Dwa inne Coopery – Harvey i Friswell – również zniknęło z rajdu.

Dwie załogi zostały zdyskwalifikowane za przekroczenie limitu spóźnień, co spowodowało sklasyfikowanie 53 załóg. Wynik tego etapu był szczególnie ponury, ponieważ z wyników zniknęli m.in. Traumann, Greder, Bohringer, Makinen, Pat Moss, Kematen i Ana Hall – wszyscy oni byli kandydatami do zwycięstwa w klasyfikacji generalnej.

Tylko dziesięć załóg nie zostało ukaranych, trzy w klasie Touring i siedem w klasie Grand Touring. Ich klasyfikacja przedstawia się następująco: Seigle Morris i Elford (Ford) oraz Carlsson w klasie Touring, a w klasie GT: Klass i Walter (Porsche), Rolland (Alfa Romeo), Morley (Austin Healey), Aaaltonen (Morris Cooper), Rey (Porsche) i Wadsworth (Morris Cooper). Poirot Marbaque, który otrzymał minutę kary za sekundę spóźnienia na odcinku specjalnym Cereste, stracił szansę na dobrą jazdę, która zapewniłaby mu czwarte miejsce w klasyfikacji generalnej po tym etapie.

Francis Thomas i J.C.Gamet (Austin Cooper) nie wystartowali w drugim etapie, protestując przeciwko decyzjom – a raczej niezdecydowaniu sędziów w sprawie kar nałożonych na dwóch etapach, których przebieg był kwestionowany. Podczas górskiego podjazdu w Cannes doszło do dwóch wypadków bez poważnych konsekwencji: Lucien Bianchi, który miał już pogięte wahacze w swoim Citroenie, oraz Easter w Morrisie Cooper. Nieco później Vincent-Lacreus (Morris Cooper) zepsuł skrzynię biegów, a dwa Citroeny Piota Servoza i Coltelloniego Maranga wycofały się, pozostawiając Oper-Lucette Pointet i Guya Verriera-J.P.Jolyego w obronie barw MTP. Wróćmy jednak do wyścigu górskiego w Cannes, gdzie Poirot z Nancy i Jean Rolland zajęli pierwsze miejsce ex eqwo przed Klassem, Morleyem i Walterem. Hopkirk po raz kolejny okazał się groźnym rywalem dla Fordów, ale przeszkodziła mu czterominutowa kara, którą otrzymał za wymianę łożyska skrzyni biegów. Specjalny Renault znalazł już swoją formę, a Larrouse uzyskał dobry czas 7’48”2. Ogier był najszybszy w Citroenie z czasem 7’52”1.

Pogoda pogarsza się coraz bardziej, gdy po raz drugi zbliżamy się do Col d’Allos. Odcinki specjalne postępują w dobrym tempie i chociaż jest mniej wycofań niż na pierwszym etapie, kilka silnych zespołów wciąż odpada. Po wypadku Lanners-Ornstein (złamanie nogi) w ich Ferrari, dowiadujemy się, że Claudine Boucher zepsuła skrzynię biegów w swojej Lancii, a Rolland i Augias mają problemy z wycieraczkami, co oczywiście nie jest dobrą wiadomością.

Na etapie Bezaudun-Saillans, poprzedzającym podjazd pod Rousset, wszyscy faworyci zmieścili się w limicie czasu. Na przełęczy Col du Rousset Jean Rolland zyskał osiem sekund nad Klassem, a w kategorii Touring Taylor (Ford) zdołał wyprzedzić Hopkirka (BMC). Larrousse, w swoim specjalnym Renault, utrzymał się w środku stawki (12’06”2), ale samochód wydawał się nieprzygotowany do osiągnięcia wyczynu na który Ton po cichu liczył. Fidler i Grimshaw doznali awarii tłoka w swoim Triumph Spitfire. Henry Taylor wykonał niesamowity podjazd pod górę Rousset, zajmując 6 miejsce w klasyfikacji generalnej, a pozostali kierowcy Forda byli tuż za nim. Hopkirk również zanotował kolejny znakomity czas.

Znajomość trasy na 22 kilometrowym torze Vercours (Saint-Jean-en-Royans) ma ogromne znaczenie, a doświadczeni kierowcy rajdowi, którzy mieli już okazję wielokrotnie przejechać tę klasyczną trasę, zyskują wyraźną przewagę. Jean Rolland zdołał w ten sposób wyprzedzić Niemca Gunthera Klassa o 12 sekund! Gerrard Larrousse uznał ten teren za idealny do zaprezentowania walorów swojego Renault, a przede wszystkim jego doskonała znajomość terenu pozwolila mu uzyskać 12 najszybszy czas w klasyfikacji generalnej – 21’30”3. Seigle Morris, który uzyskał czas 20’36”2, niewątpliwie jechał tuż za Rollandem, który na moment opuścił trasę, ale kibice pomogli mu szybko wrócić na trasę. Na odcinku Saint-Barthelemy, Valerie Pirie wypadła z trasy swoim Triumphem Spitfire. Rajd odbywał się teraz w górach Chartreuse, a przed ostatnim etapem klasyfikacyjnym w Col du Granier, Laurent – Marche (DKW), Bertorelli – Irvin (Triumph TR) i Hans Walter, który urwał zawieszenie w swoim Porsche, wycofali się. Jean Rolland potrzebuje kolejne 23 sekundy.

Klass z przełęczy Granier odzyskał pierwsze miejsce, a francuski kierowca Larrousse ponownie awansował w klasyfikacji, zajmując tym razem dziewiąte miejsce w tym wydarzeniu klasyfikacyjnym. Finałowe zawody miały odbyć się w Mont-Revard, ale zostały odwołane z powodu nieobecności oficjalnego sędziego czasu, który z pewnością zostanie serdecznie nagrodzony przez Federację za wielki profesjonalizm.

Przyjazd do Chamonix nastąpił rano, a cztery załogi, które miały zbyt duże opóźnienie, zostały zdyskwalifikowane: Pat Ozanne (Ford), Springer (Ford Cortina Lotus), Kubiolo (Citroen) i Buzzi (Alfa Romeo). Sklasyfikowano 36 zawodników, ale tylko dziewięciu pozostało bez kary na trasie: trzech w kategorii Touring: Seigle Morris-Nash (Ford), Elford-Stone (Ford) i Carlsson (Saab) oraz  sześciu w kategorii Grand Touring: Rolland-Augias (Alfa Romeo), Klass-Wuetherich (Porsche), Don i Eric Morley (Austin Healey), Rey-Hanrioud (Porsche), Aaltonen-Ambrose (Morris Cooper) i Wadsworth-Cooke (Morris Cooper). W klasie Grand Touring Jean Rolland objął prowadzenie w nieoficjalnej klasyfikacji generalnej pzed Klassem, natomiast w klasie Touring dwaj kierowcy Forda – Seigle-Morris i Elford – zostali rozdzieleni, wyprzedzając Carlssona.

Pogoda nie przyniosła poprawy na trzecim etapie, który miał być pokonywany w ulewnym deszczu. Na Wielkiej Przełęczy Świętego Bernarda, łączącej Szwajcarię z Włochami, Clark i Syer (Rover) wycofali się z rajdu po pęknięciu filtra oleju. W rajdzie pozostały tylko dwa Rovery – jeden w kategorii Touring, a drugi w Grand Touring. Hopkirk, który osiągał znakomite wyniki na odcinkach czasowych, nie zdołał dogonić Uriage’a; jego przednie zawieszenie było całkowicie uszkodzone.

Następnie kierujemy się w stronę wielkich alpejskich przełęczy, które pokonamy nocą: Glandon, Croix de Fer, Telegraphe, Galibier, Lautater, Izoard, Vars i po raz trzeci Allos. Na Galibier Henry Taylor zostaje zaskoczony przez mgłę i rozbija się swoim Fordem na ostrym zakręcie. Larrousse, który nie zauważył przeszkody, zderzył się z Cortiną i również jest zmuszony wycofać się. Szkoda bo R8-special, który dobrze spisał się na drugim etapie, mógł znaleźć kolejną okazję, by zabłysnąć na trzech ostatnich etapach kwalifikacyjnych, rozegranych na przełęczach Placard, Allos i Braus. Załoga Fernand Massem i Jean Maurin nie ukończyli tej sekcji po awarii skrzyni biegów. Załogi i samochody bardzo ucierpiały na przełęczy Lautaret, włączonym do odcinka specjalnego; kilka samochodów zjechało z trasy, ale po powrocie kontynuowało jazdę. Dotyczyło to w szczególności Penera Rileya (Rover) i Steve’a (Morris Cooper).

Walka między dwoma liderami kategorii Grand Touring jest bardzo zacięta, a na Col d’Izoard Jean Rolland i Gunther Klass wypadli z trasy. Rolland był o krok od poważnego wypadku, ale na szczęście obyło się bez poważniejszych konsekwencji. Wpadł tylko do przydrożnego rowu, co kosztowało go dwadzieścia sekund straty do Morleya. Klass miał mniej szczęścia: poważnie uszkodził sprzęgło i przednie hamulce. Gruncher Klass był teraz zbyt osłabiony, by liczyć na odrobienie straty i ostatecznie po raz drugi wypadł z drogi za Col d’Allos całkowicie pozbawiony hamulców. Na przełęczy Col d’Allos Rolland, który nie mógł pozwolić sobie na ustąpienie pola braciom Morley. Mimo śliskiej trasy okazał się najszybszy.

Dzień się zbliża, a Monte Carlo jest już blisko, jednak gra jeszcze się nie skończyła. Branche (Fiat Abarth) miał awarię zapłonu, Campuzan (1095) musi zrezygnować po mocnym kontakcie ze skałą. Podobnie jest w przypadku Pallaci Steeve. Jednak największą niespodzianką było wycofanie się Seigle’a Morrisa-Nasha przed podjazdem na Col de Braus. Byli oni zdecydowanymi liderami w kategorii Touring w Fordzie Cortina GT. Pękł im wał korbowy. To był bardzo szczęśliwy obrót spraw dla Forda, ponieważ Elford-Stone, w jedynej Cortinie, która wciąż brała udział w wyścigu, nie został ukarany i mógł przejąć pałeczkę od słabnącego lidera. Mimo to Ford był o krok od porażki. W kategorii Touring, po kolejnych odpadnięciach Trautmanna, Gredera, Bohringera, Makinena, Taylora i Hopkirka, konkurencja znacznie osłabła, więc Elford również kończy etap zwycięstwem na przełęczy Braus.

Rajd praktycznie dobiegł końca, ale na zdradliwej drodze prowadzącej do księstwa Monaco nie ma czasu do stracenia. Fugen Schaeffer, który doprowadził BMW tak daleko, wypada z trasy na ostrym zakręcie tuż za Brausem i cudem wychodzi z niego bez większych obrażeń. Jednak rajd dla niego skończył się, tuż przed metą.

Dziewięciu zawodników opuściło Chamonix na ten ostatni etap bez żadnych kar; dwóch z nich wycofało się w trakcie etapu (Klass i Seigle Morris), a na mecie przyznano ostatecznie siedem Pucharów Alpejskich. W kategorii Touring zwyciężyli Elford-Stone w Fordzie Cortina GT, który zawsze utrzymywał się za liderem,  Seigle Morrisem, oraz Ericem Carlsson-Palm w Saabie. Pomimo raczej niepozornego wyścigu w grupie, Carlssonowi udało się jako doświadczonemu weteranowi unikać wszelkich pułapek.

Zarówno w klasie Touring, jak i Grand Touring klasyfikacja była dobrze wyważona, ponieważ w klasie Touring znajdziemy silnik 1500cm³, jeden 850cm³ i dwa silniki 1000cm³; podobnie jest w klasie GT, gdzie silnik 1600 poprzedza silnik 3-lirowy, a silnik 1300 następuje po silniku 2-litrowym.

Jean Rolland i Gabriel Augias, niekwestionowani zwycięzcy Grand Touring, byli naturalnie pierwszymi z pięciu zdobywców Pucharu Alp w klasie GT; za nimi uplasowali się Don i Erle Morley (Austin Healey), Jacques Rey-J.P.Hanrioud, Rauno Aaltonen-Anthony Ambrose (Morris Cooper S) oraz John Wadsworth-Allan Cooke (Morris Cooper). Poirot-Marbaque z powodu kary jednej sekundy w sektorze Cereste, przegrał ten Puchar Alp, do którego zdobycia był jednak bardzo blisko, zwłaszcza zę czas w kwalifikacjach pozwolił im zająć trzecie miejsce w klasyfikacji generalnej Grand Touring. Ostatecznie to Alfa Romeo i Porsche, Ford i BMC odnieśli największe sukcesy w tym wymagającym wydarzeniu, które mimo wszystko było na tyle dobrze wyważone, że nie przekroczyło granic ludzkiej wytrzymałości. Co więcej, trudności na drodze wynikały przede wszystkim z wielokrotnego obciążenia pojazdów, a awarie i wypadki nie iały nic wspólnego ze złym stanem drogi. Rovery 2000 i Triumphy Spitfire,dla których był to jeden z pierwszych ważnych rajdów, nie zrobiły dużego wrażenia, podobnie jak Citroeny które straciły ponad trzy minuty.

Zawodniczki biorące udział w rajdzie nie spisały się szczególnie dobrze i zarówno Therese Mahieux-Ginette Derolland (Alfa Romeo), zwyciężczynie Pucharu Pań w klasie Grand Touring, jak i Pauline Mayman-Valerie Domleo (Morris Cooper) nagrodzone w klasie Touring, wróciły do Monte Carlo z dorobkiem wielu kar.

Klasyfikacja generalna.

1.  Jean Rolland / Gabriel Augias (F) - Alfa  Romeo  TZ.

2.  Dan Morley / Erle Morley (GB) - Austin  Healey  3000.

3.  Encore Rey / J.P.Hanrioud (F) - Porsche 904 GTS.

4.  Rauno Aaltonen / Alain Ambrose (SF/GB) – Morris Mini Cooper S.

5.  Vic Elford / David Stone (GB) - Ford Cortina GT.

6.  Erik Carlsson / Gunnar Palm (S) - Saab 96.

7.  J. Wadsworth / P.Cooke (GB) – Mini Cooper S.

8.  Encore Poirot / C.Marbaque (F) – Porsche 904 GTS.

9.  Terry Hunter / Patrick Lier (GB / CH) – Triumph Spitfire.

10. Jean Claude Ogier / Lucette Pointet (F) – Citroen DS 19.

11. Guy Verrier / Jean Paul Joly (F) – Citroen DS 19.

12. Peter Riley / Ann Wisdom Riley (GB) – Rover 2000.

13. Pauline Mayman / V.Domleo-Morley (GB) – Morris Mini Cooper S 970.

14. Tom Warburton / Terry Harisson (GB) – Austin Cooper S.

15. Therese Mahieuw / G.Derolland (F) – Alfa Romeo.

16. Kenneth James / Mike Hughes (GB) – Rover 2000.

17. Peter Moon / Mike Wood (GB) – Austin Healey.

18. Serge Gayte / Philippe Gayte (F) – Alfa Romeo.

19. M.Lowrey-MacKenzie / J.Lowrey (GB) – Mini Cooper.

20. Jean Pierre Aicard / “Charo” (F) – Austin Cooper.

21. Charles Kimber / Michael Goddard (GB) – Austin Cooper S.

22. John Evans / Rodney Spokes (GB) – Austin Cooper S.

23. Yvan Jamotte / Jacques Quentin (F) – Alfa Romeo.

24. Denis Pratt / Anthony Welss (GB) – Austin Cooper.

25. Bill Shepherd / John Gott (GB) – Mini Cooper S.

Wystartowały 73 załogi, ukończyło 25.